ผู้พลาดพลั้งแห่งวันศุกร์

 คุณว่าน้ำทะเลสีอะไร....

ภายใต้จุดแสงรำไรนับพันที่อ้อยอิ่งส่องแสงอยู่บนท้องฟ้าซึ่งไร้พระจันทร์ เงาของชายคนหนึ่งนอนแผ่อยู่ตรงระหว่างกลาง ที่ซึ่งน้ำทะเลและผืนแผ่นดินมาบรรจบกันพอดี










คำถามและน้ำเสียงอบอุ่นซัดเข้ามาสู่ความรู้สึกเป็นระลอกเหมือนกับคลื่นของน้ำทะเล









20 ปีก่อนหน้านี้น้ำทะเลของเขาเป็นสีฟ้า

18 เดือนก่อนน้ำทะเลของเขาเป็นสีเขียว

6 ชั่วโมงก่อนน้ำทะเลของเขาเป็นสีคราม

5 ชั่วโมงก่อนน้ำทะเลของเขาเป็นสีส้ม

ตอนนี้น้ำทะเลของเขาเป็นสีดำ








18 เดือนก่อน น้ำทะเลพัดพาเอาคนสองคนมาพบเจอกัน




"มาเดินเล่นเหรอ"



เธอถาม
เขาเงียบ
เธอยิ้ม



"ฉันกำลังหาวิธีลาจากโลกใบนี้ไป แต่ดูท่าการเดินดุ่มๆ ลงไปในทะเลตอนกลางคืน เหมือนฉันกำลังเป็นนางเอกนั้นคงจะเป็นวิธีซึ่งนำไปปฎิบัติจริงได้ยาก"



เขายิ้ม พลางมองเสื้อผ้าและผมเฝ้าที่กระเซอะกระเซิงของคนตรงหน้า



"ผมเป็นพระเอก... กำลังตามหานางเอกสิ้นคิดคนหนึ่งที่กำลังจะฆ่าตัวตาย"





เธอเงียบ
เขายิ้ม
เธอถาม





"สิ้นคิดมากไหมคะ"








เขายิ้ม

"มากเลยครับ"

















เรื่องราวทั้งหลายก็เริ่มต้นขึ้น
และจบลงอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองหมั้นและตกลงที่จะเริ่มงานแต่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

ก่อนที่เคียวของมัจจุราชจะตัดผ่านโชคชะตาของทั้งคู่














"สมองของเธอบวมทำให้ก้านสมองถูกกด ม่านตาขยายไม่ตอบสนองต่อแสงไฟ และมีเลือดออกที่อวัยวะภายในอีกหลายที่ ตอนนี้คนไข้มีภาวะช๊อคจากเสียเลือดมากร่วมด้วย เราพยายามช่วยทุกทางแต่อาการของคนไข้แย่มาก ไม่สามารถนำไปผ่าตัดได้....



เหล่าคำพูดวกวนน่าเวียนหัวไหลพรั่งพรูออกมาจากบุคคลในชุดเสื้อกาวน์สีขาว



"เธอจะรอดไหม"




"โอกาส... มีน้อยมากครับ"





























บุรุษในเสื้อขาวพูดถูก ... โอกาสมีน้อยจริงๆ

















น้ำทะเลตอนนี้เป็นสีดำ

เขาเดินย่ำฝ่าคลื่นทะเล เมื่อขาไม่ถึงพื้น เขาก็เริ่มว่ายอย่างสุดแรงมุ่งตรงออกไปในพื้นที่สีดำ อันเวิ้งว้างสุดลุกหูลุกตา

น้ำทะเลสีดำซัดกระหน่ำมาไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะใช้ความพยายามเท่าไหร่ ความมืดอันน่ารังเกียจก็ส่งเขามานอนหมอบอยู่ตรงรอยต่อเสมอ







"ทำอะไรอยู่เหรอ"


เขาถามคนแปลกหน้าที่นั่งมองเขาจากโขดหินด้านข้าง
เธอเงียบ
เขายิ้ม



"ผมกำลังหาวิธีลาจากโลกนี้ไป แต่ดูท่าการเดินดุ่มๆ ลงไปในทะเลตอนกลางคืน เหมือนผมกำลังเป็นพระเอกมิวสิคนั้น ท่าจะเป็นวิธีการที่นำไปปฎิบัติจริงได้ยาก"


เธอยิ้ม พลางมองเสือผ้าและผมเฝ้าที่กระเซอะกระเซิงของคนตรงหน้า



"ฉันเป็นนางเอก... กำลังตามหาพระเอกสิ้นคิดคนหนึ่งที่กำลังจะฆ่าตัวตาย"


ผมเงียบ
เธอยิ้ม
ผมถาม


"สิ้นคิดมากไหมครับ"











เธอยิ้ม


"มากเลยค่ะ"
















คุณว่าน้ำทะเลสีอะไร?





























7th.scene
ถามจริงๆ feat. Bear