ผู้พลาดพลั้งแห่งวันศุกร์

 ปกติแล้วมนุษย์เรามักไม่มาร้องคาราโอเกะคนเดียว....

บทความตัวเก่าครับ ขุดมาให้อ่านกัน ขอโทษผู้อ่านที่ตามมาตั้งแต่ storythai ด้วยนะครับที่ไม่ได้เขียนอะไรเลยในช่วงนี้... เรียนหนักคับ เรียนหนักก ถ้ายังไม่เคยก็ลองๆ อ่านๆ ชิมๆ ดูครับ

 

สถานที่หนึ่งๆ มักมีหน้าตาเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลาที่กำหนดกฎเกณฑ์โดยตะวัน และพระจันทร์ซึ่งพลัดหมุนเวียนกันทำหน้าที่อย่างไม่เคยหยุดหย่อน

โรงอาหารที่เคยพลุกพล่านไปด้วยผู้คน ในยามเที่ยงคืนเช่นนี้ช่างดูเงียบเหงาเสียเหลือเกิน พนักงานเดินอ่อยอิงเก็บจานที่ทิ้งเกลือนไปทั่วด้วยท่าทางอ่อนแรง... ทุกอย่างเคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้า และเงียบสงัด

เขานั่งอยู่อย่างไร้จุดหมาย.... แม้รอบตัวเขาจะถูกรุมล้อมไปด้วยผู้คนจำนวนมหาศาล แต่มันก็ไม่อาจจะทำให้ความรู้สึกที่มีอยู่ดีขึ้นมา

ความเหงาจะรุมเร้าเข้ามาเท่าๆ กับจำนวนของคนที่ไม่รู้จักที่รายล้อมเราอยู่
คนที่ไม่รู้จักนั้นอาจจะเป็นใครก็ไม่รู้ซึ่งเราไม่รู้จักจริงๆ หรืออาจจะเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเรา หรืออาจจะเป็นคนที่คุณเรียกว่า 'คนรัก' ก็ได้

และขณะนี้ ตอนนี้... ความเหงาจนจะขาดใจ ก็กำลังทำร้าย... เหมือนจะขาดใจ ใช่... เขาหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ เหมือนจะขาดใจ

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปร้านคาราโอเกะเก่าๆ
พนักงานประจำร้านทำหน้าตาไม่ดีนัก เพราะการปรากฎตัวของเขาในร้านนี้ ทำให้เธอต้องกลับบ้านดึกไปอีกอย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมง ....

มันจะเหมือนกันไหมนะ... การปรากฎตัวของเราอาจจะทำให้เธอคนนั้นรำคาญ และทรมานกับการคงอยู่ของความสัมพันธ์ที่ตอนนี้ได้ผุพังแตกสลายลง

เหตุการณ์ที่เศร้าที่สุดของเขาในตอนนี้ คือเหตุการณ์เดียวกันที่ทำให้เขารู้สึกเป็นสุขมากที่สุด
ในอดีต

... เมื่อสิ่งดีๆ จางหายไป การโหยหาก็ถือกำเนิดขึ้น มันทำให้ตัวร้อนผ่าวไปด้วยความทรมาน ภาพที่เห็นเลือนลางไปด้วยน้ำตาซึ่งเอ่อล้นอย่างไม่อาจจะแข็งขืนเก็บงำเอาไว้ได้ เนื้อตัวสั่นเทิ้มจากความเจ็บปวดซึ่งทิ่มแทงเขาลึกเข้าไปทุกที ทุกที มันบาดลึกเข้าไปทุกที ทุกที เหมือนต้องการจะหยุดลมหายใจแผ่วเบาที่น่าสมเพชของเขา บางครั้งเขาก็อยากให้ทุกอย่างจบลง แต่มันก็ยังทิ่มแทง ยังบาดลึกเข้าไปทุกที ทุกที โดยไม่สนใจว่าเขาทรมานสักเท่าไหร่ โดยไม่สนใจว่าเขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไปหรือไม่ ยังบาดลึกเข้าไปทุกที.... ทุกที

"นี่ นายจะรักเราตลอดไปใช่ไหม" .... ภาพของเธอยังชัดเจน เสียงหวานๆ และหน้าแดงๆ ของเธอยังวนเวียนกึกก้องอยู่ในสมอง

 

ทุกช่องว่างของเวลาที่เคยมีอยู่ถูกเติมเต็มด้วยเธอคนนั้น และการจากไปก็ทำให้สูญหายได้อย่างร้ายกาจ เสมือนความเป็นตัวตนกำลังพังทลายลงมา ความรู้สึกปั่นป่วนวิ่งหมุนอยู่ในท้อง และหัวใจก็เต้นอย่างอ่อนแรง รู้สึกเหมือนยากเย็นเหลือเกินกับการที่จะบังคับให้อวัยวะนี้บีบตัวอย่างไร้จุดหมาย ต่อไป.. ต่อไป.....

 

เหรียญถูกหยอด ... และเพลงเศร้าที่สุดที่เขานึกขึ้นได้ก็ถูกหยิบยกขึ้นมาร้อง
เขากดปุ่มเร่งเสียงจนสุด....

ทำนองเคลื่อนไหวไปเรื่อย เขาปล่อยให้ความทุกข์ทรมานที่ล้นเอ่อไหลรินและละลายไปกับตัวโน๊ตที่ถูกร้อยเรียงเอาไว้

นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ที่เราเคยสัญญา
ว่าเราจะรักกัน ตลอดไป ยังจำได้ดี

ทุกทุกวัน มีเราสองเคียงคู่
จนวันหนึ่งทุกอย่าง เปลี่ยนแปรผัน

โลกไม่ได้มีแค่เราสองคน
นี่หรือเหตุผลให้ฉันเข้าใจ
ว่าสองเรา ไม่มีวันไปถึงที่ฝันไว้

บนหนทางแสนไกล อาจไม่มีเธอร่วมทาง
โปรดจงรู้ ว่าคนอย่างฉันนั้นยังมั่นใจ
จับมือกันก้าวไป จะอย่างไรไม่หวั่นเลย

ให้ฉันไปตายหรือหายไป ยังพอรับไหว
ยังพอเข้าใจกว่าไม่รัก บอกกันก็เข้าใจ

คงทนไหวกับการจากลา

มองไปนอกหน้าต่าง นั่งมองฟ้าสีคราม
ปล่อยใจลอยหายไป กับความเหงา

เมื่อเรา ห่างไกล
ไม่สำคัญ อีกแล้วสัญญา
หมดกันเมื่อรักเรา เปลี่ยนแปรผัน

................................................................

 

คงพอเข้าใจกับการจากลา

 

 

 

 

ถัดไปจากเขาสองสามตู้ หญิงสาวอีกคนก็กำลังเปล่งเสียงร้องเพลงอยู่เช่นกัน
อาจจะเพราะเสียงเพลงที่ถูกเร่งจนสุดทำให้เขาไม่อาจจะได้ยินเธอ
และอาจจะเพราะเสียงเพลงที่เธอเร่งจนสุดทำให้เธอไม่อาจจะได้ยินเขา

เมื่อเพลงของเขาจบลง... เขาจึงมีโอกาสได้ฟัง
ถ้าเขามองไม่ผิด เธอก็กำลังร้องไห้อยู่เช่นกัน

 

ประตูกระจกขุ่นมัวของตู้คาราโอเกะถูกเคาะ
เธอตกใจเล็กน้อย แต่หลังจากเห็นแก้มซึ่งเปรอะไปด้วยหยดน้ำของเขาแล้วเธอก็แง้มประตูออก

"สวัสดีครับ ผมขอร้องเพลงด้วยคน.... ได้ไหม"

 

ปกติแล้วมนุษย์เรามักไม่มาร้องคาราโอเกะคนเดียว....

โลกไม่ได้มีแค่เราสองคน
เล็กวงพราว
>> Regressive type