ผู้พลาดพลั้งแห่งวันศุกร์

 JUST... A second
ก็แค่... วินาที


เข็มนาฬิกาส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วห้องที่มืดมิด
ทำไมเวลาคนเราเจ็บปวด เวลาถึงเดินช้าลง



ควอนตัมฟิสิกส์กล่าวถึงการสลับเปลี่ยนของสสารและพลังงานเพื่อจะอธิบายสิ่งที่เรียกว่าเวลา



แต่ก็เหมือนกับความรัก... ไม่มีใครเข้าใจเวลาอย่างแท้จริง









ผมเปรียบชีวิตของเราเป็นเหมือนเส้นอิสระ
คนบางคนใช้ชีวิตเป็นเส้นตรงแน่วแน่
คนบางคนใช้ชีวิตเป็นเส้นโค้งมนสวยงามได้รูป
แต่ก็มีอีกหลายชีวิตที่เป็นเส้นยุ่งเหยิง วุ่นวาย

แต่ไม่ว่าชีวิตจะเป็นเส้นแบบไหนมันต้องมีบางช่วงเวลาที่มีเส้นอื่นๆ เข้ามาปะปนทำความรู้จัก

ผมนั่งมองดูความเป็นจริงแบบเสมือนอยู่ในสมองของตัวเองและก็ค้นพบข้อเท็จจริงบางอย่าง





ความจริงก็คือไม่มีเส้นใดที่คู่กันมาตั้งแต่แรก ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นในภายหลังทั้งนั้น

ความจริงก็คือยิ่งเส้นทั้งสองวิ่งขนานไปนานเท่าไหร่ เวลาเส้นทั้งสองเส้นแยกจากกัน.. มันจะยุ่งเหยิง ไม่ว่าก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะเป็นเส้นตรง หรือเส้นโค้งมนก็ตาม

ความจริงก็คือเส้นยุ่งเหยิงบางเส้น เมื่อมาวิ่งคู่กับเส้นอื่นๆ บางครั้งมันจะกลายเป็นเส้นตรงที่มั่นคง



ความจริงก็คือท้ายที่สุดแล้ว เส้นทุกเส้นมีจุดสิ้นสุดเหมือนกันเสมอ ซึ่งนั่นก็หมายถึงความจริงอีกข้อ







เส้นคู่ทุกเส้น จะแยกทางกันเสมอ ขึ้นอยู่กับเวลา




ดวงตาผมปิดลง...

ไม่แตกต่างกันเลย ไม่ว่าจะเปิดหรือปิดเปลือกตาลง
ความมืดมิดก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม



ความเหงาอยู่ใกล้ชิดผมเหลือเกิน.....







วินาที
artist :: sleeper one
album :: Diffence part I
Type :: Regressive type

...เพลงเศร้ามากจริงๆ