ผู้พลาดพลั้งแห่งวันศุกร์

 

ผมไม่ได้เหงา ไม่ได้เศร้าแล้ว

มันก็แค่บันทึกของผมในยามที่ฝนตก

ความเหงาทะลักออกมา

ฝนตก ผมอยู่ในที่แปลก ไม่คุ้นเคย ในความรู้สึกที่แปลก
ไม่คุ้นเคย

มันยากจะอธิบายว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร นับวันความรู้สึกยิ่งซับซ้อนและเข้าใจยากขึ้นไปทุกที

 

 

เราเกิดมาพร้อมกับ ความหิว และ ความเจ็บ
เราเติบโตขึ้นเป็นเด็กและทำความรู้จักกับความสุข ความอบอุ่น ความเศร้า ความเหงา
เราเรียนรู้ที่จะหัวเราะ ร้องไห้ ยิ้ม และสวมกอด

 

 

เราเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่และทำความรู้จักกับความเกลียด ความโลภ ความเหงา ความกดดัน
เราเรียนรู้ที่จะโกหก จูบ และรัก

 

 

ยิ่งเราโตขึ้นมากเท่าไหร่ ความรู้สึกก็ยิ่งยากมากขึ้น
เหมือนแบบฝึกหัดของชีวิตที่เพิ่มระดับความโหดร้ายขึ้นไปทุกทีทุกที
สิ่งยากที่สุดที่เจอในอดีตกลับกลายเป็นเรื่องง่ายดายในปัจจุบัน

แต่ชีวิตก็เจอสิ่งยากๆ กระหน่ำเข้ามาเรื่อยๆ

 

 

 

เวลานี้ผมกำลังรู้สึก..

 

ฝนยังคงไม่หยุดตก
อากาศในห้องหนาวจากทั้งเครื่องปรับอากาศและอากาศภายนอก

ตอนนี้ผมอยากร้องไห้ออกมา แต่ผมไม่รู้ถึงสาเหตุ และผมก็ไม่รู้ว่าทำไมไม่มีน้ำตาไหลออกมา
การเสียน้ำตา แม้จะอยู่เพียงคนเดียวในตอนนี้ก็ยังกระทำได้ยากยิ่ง

ผมรู้สึกลำบากกับความเป็นตัวเอง
ภายใต้รอยยิ้มที่แสดงให้โลกเห็นนั้น เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย
ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าทุกคนก็คงมีความรู้สึกอะไรบางอย่างซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเช่นกัน

แต่ผมคิดผิด
บางครั้งที่ผมเองก็อิจฉา คนที่สามารถร้องไห้ออกมาได้ดังๆ เหลือเกิน

เพราะขนาดอยากจะร้องออกมา ผมเองก็ยังทำไม่ได้เลย
เพราะขนาดสิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้ ผมเองก็ยังไม่เข้าใจมันเลย
เหมือนโจทย์ยากๆ ที่ผมยังไม่สามารถหาคำตอบให้กับมันได้

 

ใครสักคนจะอยากเข้าใจผมไหมนะ ในเมื่อบางครั้งผมเองก็ยังไม่เข้าใจ

 

เพลงยังดังผ่านหูฟังเก่าๆ ราคาไม่กี่บาทของผม
เพลงในรายการที่เป็นเพื่อนกับผมมาหลายปียังคงบรรเลง ให้ความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในตัวโน๊ตเหล่านั้น เข้ามาปนเปกับความรู้สึกตอนนี้ให้มึนงงมากขึ้นไปกว่าเดิม

 

 

รูมเมทจำเป็นทั้ง 3 คนในช่วงสองอาทิตย์นี้ ทำให้ความเหงาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
อย่างที่ผมเคยพูดเอาไว้
ความเหงา เท่ากับ คนไม่รู้จักที่อยู่รอบกายบวกกัน
ยิ่งคนเหล่านั้นมาก ความเหงาก็ยิ่งทวีคูณ

ผมอยากอยู่คนเดียวเหลือเกิน ... อยู่แบบนี้ไม่ชินเอาเสียเลย

พอมาถึงตรงนี้ ผมก็หัวเราะตัวเอง
ทั้งๆ ที่บ่นว่าอยากให้ใครมาเข้าใจ แต่ผมเองก็ไม่เคยเปิดใจ
คนเพียงไม่กี่คนที่เข้ามาอยู่ในโลกของผมก็ล้วนอยู่ห่างไกล
ส่วนคนที่อยู่ใกล้ก็ต่างอยู่ด้านนอกของชั้นบรรยากาศแห่งโลกของผม

 

 

ความเหงาล้นท่วมออกมา
ผมเขียนอะไรต่อไปไม่ได้เลย...

ใครสักคน

พาผมกลับบ้านทีนะ